↗️ 521 m

Ik zit op de fiets en ben halverwege de brug en keer maar weer om… Niks vergeten? Ik ga nog even een rondje in gedachten naar wat ik nodig ben voor deze trip:

Firstaid kit, Avalanche kit (shovel, probe en lawinepieper) Pieper staat aan, batterij is 79% dus voldoende, water, een nootje, een mueslireep en 4 dadels van het merk: “Juicy Dates” Ski’s, skischoenen, vellen, helm, zonnebril, skibril, onderhandschoenen, overhandschoenen, donsjack voor als het koud is en naar beneden skiën, hoofdlampje opgeladen met extra batterijen, extra trui voor als het toch nog kouder wordt, batterypack om telefoon op te laden, telefoon… Check… Och fuck dus toch.. Stokken vergeten.

De bestemming is vandaag Finnlandia, hier ben ik eerder al eens met Michael geweest, toen gingen we met de bus vanaf Eidehandel (de Supermarkt hier 3km vandaan). Ik besluit vandaag de fiets te pakken naar de bushalte en dan de laatste 3 km met de bus te doen. Na 10 minuten fietsen kom ik bij de supermarkt aan en denk: “ die laatste 3 km kunnen ook nog wel…” en trap door naar de “trailhead”, een fancy woord voor het begin van de tocht naar boven. ’s morgens vroeg opgestaan en al een mooie ochtend achter de rug is het 13:00 als ik de ski’s onder klik en aan de tocht naar boven begin. 521m is het doel voor vandaag. Ik heb mijn eerste solo tocht nog vers is in mijn spiergeheugen en ben toen veel te hard gegaan, te weinig pauze en vervolgens nog 4 dagen plezier van gehad… zeg maar.. ;-). De uitdaging is dus om zo langzaam mogelijk te gaan en een constant ritme te vinden dat ik uren zou kunnen vol houden. Nou, ik kan u zeggen: dat is niet gelukt. Het eerste stukkie natuurlijk gelijk hard van stapel, enthousiast als ik ben een stukje afgesneden en iets te steil recht omhoog gegaan om mezelf vervolgens 1,5 meter later in een soort spagaat naar beneden te zien glijden. Maar even een stukkie terug en rustig aan naar boven. De onderlaag van de sneeuw is hard bevroren en ik had na de 5 cm sneeuw van de afgelopen dagen iets meer poeder -on top- verwacht. Helaas, de wind heeft dat meegenomen naar elders en grote stukken zijn nog van slechts een klein laagje verse sneeuw voorzien. Het ploeteren gaat door en hoewel ik mijzelf steeds weer tot rustig aan laat lopen, Merk ik na iedere bocht die ik omhoog zet dat ik wéér een veels te hoog tempo najaag met bijbehorende hartslag. een kurze unterbrechung en ik zie ineens vanaf de berg een paraglider naar beneden zoeven, er hangt iemand onder met ski’s aan zijn voeten… Tsja, dat kan natuurlijk ook.

Het tempo omlaag en wat meer slagen minder steil, dat is het idee. Na ongeveer een uurtje komt de top in zicht en word ik nog even door een veel te fitte Noor ingehaald, alsof het niks is sjeest ie mij voorbij. Om 14.15 staat deze jongen boven op de Finnlandsfjellet, met wederom een mooi uitzicht. Ik klets nog wat met de Noor, hij zegt me dat dit een mooi hellinkje is voor een ochtend of een middag, simpel, klein en snel. Ik hoor mijn lichaam protesteren “Leugenaar, leugenaar…” ;-) nog iets meer oefenen denk ik dan maar. De Noor woont hier onder aan de berg en kan letterlijk vanuit zijn achtertuin de ski’s onder klikken en gaan. Hij vraagt hoe ik dan weer op Håkøya kom, ik zeg eerst voor de grap, met waterski’s (het is namelijk aan de andere kant van het Fjord) en zeg dan dat ik hier met de zeilboot ben en nu dus met de fiets.

De Noor vertrekt en ik begin me klaar te maken voor de trip naar beneden. De windstopper gaat uit en aan de skistok, ik zie dat mijn wollen thermoshirtje doorweekt is, snel het donsjack aan. Ik neem een slok water en neem 4 Juicy Dates, want waarom zou je genoegen nemen met minder… Dan worden de ski’s in paraatheid gebracht wat zoveel inhoudt als dat de vellen er onderweg getrokken worden en netjes met de plakkende kant tegen elkaar worden opgerold, de bindingen gaan van de loop- in de skistand en de schoenen worden aangesnoerd tot standje : “ goede grip, weinig doorbloeding”. Ondertussen nog wat van het uitzicht genoten en een plaatje geschoten. Ik merk ineens dat ik geen gevoel meer in mijn vingers heb, misschien toch wat kouder dan gedacht. Toen ik wegging was het -3 en geen wind, wat een hoop scheelt. Hier boven is het waarschijnlijk toch nog een paar graden kouder. Snel de wollen wanten aangedaan en beetje de doorstroming weer op gang helpen, we zijn inmiddels een klein kwartiertje verder en zet mijn helm op, en wil mijn windstopper oprollen om in mijn tas te doen. Helaas! dat gaat moeizaam, want het jackie is inmiddels stijf bevroren. Ik prak het geheel wat dubbel en prop het onder klep van de rugzak. Ik klik mijn schoenen in de bindingen in en het feest kan beginnen. De afdaling bestaat uit 2 onderdelen: deel 1 boven de bomen, en deel II tussen de bomen door. De afweging is dan altijd: hard en snel beneden, of veel bochten en langer genieten. De berg is breed, wit en qua uitdaging gemiddeld;. Hard en snel wordt het vandaag. het eerste stukkie is redelijk vlak dus gaan de ski’s parallel beentjes naast elkaar en ’t gas erop. 3 mooie lange bochten en ik was in extase.. Oh ja, van de vorige keer onthouden: wél aan de goede kant naar beneden, anders moet je straks een eind lopen. Ik sta op een randje en de berg ziet er iets anders uit dan toen ik omhoog ging. Ik heb een referentie punt in het dal, dus dat moet goed komen. Ik zet weer aan maak nog een paar sexy curves en kom ineens op een ongelijk stuk waarbij mijn bovenbeenspieren ineens hard beginnen te protesteren. Even op adem komen, de spiertjes wat rust en gelijk mooi even oriënteren. Ik zie bomen, hmmm.. dan ben ik er ook zo alweer. Tussen de struiken is het ijzig en er is niet zoveel verse sneeuw, dit had mooier gekund. Het hele relaas heeft misschien 10 minuten geduurd en toen stond ik weer bij de fiets...

Ik fiets terug naar de boot en stop nog even bij de supermarkt voor een pakkie roomboter. In het huis staat alweer een mooi deegje te rijzen om straks tot Speltbrood gebakken te worden. Ik spreek met mezelf af: Als ik thuis ben, niet omtreuzelen, kleren uit, naar de boot lopen en even aan de zwemtrap hangen in de zee, da’s goed voor de spiertjes… Thuis aangekomen treuzel ik wat om, want ik moet toch eerst voor mijn spulletjes zorgen. Ik haal alles uit de tas, hang het uit om te drogen. en denk: “ik ga nu eerst nog even….” Ik lach een keer naar mezelf en loop naar de badkamer, trek mijn kleren uit en loop in met handdoek ik één streep naar buiten richting boot met alleen met Crocs aan. Onderweg haal ik nog een paar keer diep adem en besluit niet meer na te denken en gewoon te gaan. Ha, heerlijk even helemaal koppie onder en dan richting de warme douche. De houtkachel gaat aan en het brood de oven in, ondertussen snipper ik groente tot curry. De helft van het 1e broodje laat niet lang op zich wachten en met wat boter en een beetje Curry is dit een heerlijk avondmaal.

Om 18.44 is het allemaal achter de rug, nog net op tijd om in te loggen bij de Reading en healing inloop avond. Ik ben ingelogd en tref alleen Rinze aan en geen andere deelnemers: “Hallo, zegt ie, wil jij met de mensen instromen.” ik zeg ja dat is wel goed, nog een beetje onnozel denk ik dat hij mij bij de groep wil zetten en dan realiseer ik me, ohw, óf ik dat wil begeleiden. Ha, ja hoor, hartstikke leuk. Mijn lijf springt even uit elkaar, mijn hart maakt een sprongetje en iets van zenuwen gieren door mijn lijf, in een paar seconden. Echt tijd om na te denken is er niet en dan gaan we van start en neem ik iedereen mee op reis, naar binnen deze keer. Het is een mooie avond met een interessante reading die ik samen met iemand anders verzorg. Na afloop heb ik nog een goed gesprek met Rinze of het droomprogramma wat ik nu volg en waar ik zoal tegen aanloop.

En dan is het nog maar maandag… :-)